دختر

نه که نمی‌گریزد

درازبه‌دراز

خزیده می‌شود در جدول خیابان

برگرد از اين همه راهي كه نرفته‌اي

يكي بايد به من يك روش جديد خودكشي نشان بدهد. براي همين هم اخيراً به روزنامه‌ها آگهي دادم و اعلام كردم كه به بهترين و عملي‌ترين پيشنهاد جايزه نقدي قابل توجهي پرداخت مي‌شود. چون همه راه‌ها را رفته‌ام: رگ زدن، سيانور، خودسوزي. اما از هيچكدامشان جواب نگرفتم. مي‌بينيد كه. چرا داريد به من مي‌خنديد؟ نكند واقعاً فكر مي‌كنيد دارم داستان‌سرايي مي‌كنم و براي جلب ترحم ديگران اين حرف‌ها را مي‌زنم، يا نه؛ همه راه ها را نرفته‌ام. اصلاً هم اين‌طور كه فكر مي‌كنيد نيست. بنشينيد. لطفاً بنشينيد تا لا اقل چند موردش را برايتان بگويم...

 
از پشت ميزش

ليلا

سركرده در پرونده‌هاي بيهوده فرو.

يك دسته زلفِ پيچ               از بند مقنعه‌اش

                    رها شده در هوا.

سر  كه مي‌جنباند

آبشار زلف               پرونده‌ها را ترانه مي‌كند.

لابد قرار است

همسايه شاهزاده با اسب سفيدش

زلف در دست

از پاي ميز برود بالا

تا زمره بوس و كنار.

بي‌حوصلگي

پر كرده درگاه را تا ميانه اتاق

حوصله مي‌رود

مي‌نشيند كنج ديوار

كتاب‌ها را ورق مي‌زند

كلمات مي‌گريزند

۱۵ مرداد ۸۷

می‌نشينم روبه‌روی مادرم و تصميم می‌گيرم درباره‌اش داستان بنويسم. وقتی نگاه كردنم به او كه دارد انار می‌خورد طول می‌كشد، سر و كمر راست می‌كند و عينك ته‌استكانی‌اش را تا اناری نشود با انگشت وسطی می‌چسباند به چشم‌هايش و تعجب‌زده می‌گويد: «چی شده؟»

 
كليك كه كردم

در انتهاي عشق مجازي            با هم قرار گذاشتيم

تا به عينيت هم درآييم            درآمديم

در پيش‌درآمد وقوع

همچون روح افلاطون كه از غايت انتزاع خارج مي‌شود

من تو را لمس كردم             تو مرا

هر دو واقعي بوديم

ارتعاش عصب         ميل هماغوشي          و تنفس نفس‌گير

عرق كه تبخير شد          دچار حيرت افلاطوني شديم

با هم نشستيم              چاي نوشيديم

و درباره دامنه عشق             از بي‌كرانگي مجاز         تا مرزهاي واقعيت        زمزمه كرديم

4 / آذرماه / 1387
 

هرگز از عيب‌گيرانتان نرنجيد. عادت داشته باشيد از ميان هزار غلط يك صحيح را، حتي از ميان غرض‌راني‌هاي آنها پيدا كرده باشيد. از اين راه كه چيزي را سراسر زشت و غلط ندانيد. اين تنها راه شماست. صبر و حوصله و حتي وسواس بي‌حد و اندازه‌ي شما پشتيبان شما خواهد بود؛ در صورتي كه همانطور باشيد كه نشان مي‌دهيد. زياد فكر نكنيد كه هنر براي هنر است يا مردم. هنر براي هر دوي آنهاست و بالاخره رو به مردم مي‌آيد. زيرا از مردم به وجود آمده و با مردم سر و كار دارد. فقط مواظب باشيد كه چه چيز شما را مجبور به گفتن مي‌كند. گفته‌هاي شما براي چه و براي كيست، و براي كدام منظور لازم و ممتازتري، و از نبود آن چه كمبودي براي ملت شما حاصل مي‌شود. با همين برآورد حساب شما و زندگي شما و هنر شما برآورده شده است. اگر به مطالب كلي پرداخته يا ادراك شما به راه دور رفته و ريزه‌كاري‌ها و جزئيات غيرقابل رؤيت را قابل رؤيت مي‌گرداند، من به شما اطمينان مي‌دهم كه به خطا نرفته‌ايد.

 از مقدمه‌ي نيما بر «آخرين نبرد» شعرهاي اسماعيل شاهرودي، 20 دي‌ماه 1329

عزيزم

وقتي كه با هميم

ديگر چه فرق مي‌كند

فكر كردن به آسماني ديگر

گيرم كه قلمرو وايكينگ‌ها

گيرم كه اخيراً پشت ديوار چين

يا همين كاروانسراي روزگاري نامتروك

دو رأس كليك راهوارمان كافي است

و يك جاده مه‌گرفته كه انتهاش نامعلوم

بگذار دنيا را آب ببرد

غنائم هم مال ديگران

همين كه با هميم

آسمان هرجا از آن ماست

تنهايي

در لحظه‌اي كه در آغوش هم تنگ مي‌شويم

پس مي‌رود

مثل رنگي كه از لاي دو تكه شيشه

قرار جهان اين بود

عجالتاً كه در آغوش هميم

سقف اتاق خودمان خوش‌رنگ‌تر است

                                هفتم آبان ۸۷

چرا ما هميشه

                     درست

در تلاقي دو نگاه

به بن‌بست مي‌رسيم

و كلاغ‌هاي مكرر وراج

ما را به سمت واژه‌هاي پرتكلف جانكاه مي‌برند؟