بي‌حوصلگي

پر كرده درگاه را تا ميانه اتاق

حوصله مي‌رود

مي‌نشيند كنج ديوار

كتاب‌ها را ورق مي‌زند

كلمات مي‌گريزند

۱۵ مرداد ۸۷

می‌نشينم روبه‌روی مادرم و تصميم می‌گيرم درباره‌اش داستان بنويسم. وقتی نگاه كردنم به او كه دارد انار می‌خورد طول می‌كشد، سر و كمر راست می‌كند و عينك ته‌استكانی‌اش را تا اناری نشود با انگشت وسطی می‌چسباند به چشم‌هايش و تعجب‌زده می‌گويد: «چی شده؟»